سپید و سیاه

تو خراب منه الوده نشو

غم این پیکر فرسوده مخور

                                      قصه ام بشنو از یاد ببر

                                      بهر من غصه بیهوده مخور

تو سپیدی من سیاهم

خسته ای گم کرده راهم

                                      تو به هر جا در پناهی

                                      من به دنیا بی پناهم

تو طلوع هر امیدی

من غروب نا امیدم

                                      تو سپیدی و دل سیاهی

                                     من سیاه دل سپیدم

نه قراری نه دیاری

که بر آن رو بگذارم

                                     به چه ذوقی به چه ذوقی

                                    به رهی ره بسپارم

چه امیدی به سپیدی

که به رنگ شب تارم

                                      تو سپیدی من سیاهم

                                     خسته ای گم کرده راهم

گنه تو بی گناهی

بی گناه غرق گناهم

                                    تو طلوع هر امیدی

                                    من غروبی نا امیدم

تو سپید و دل سیاهی

من سیاه دل سپیدم

                                   شوق بودن بوده تنها

                                   اشتباهم،اشتباهم،اشتباهم

تو سپیدی من سیاهم

خسته ای گم کرده راهم

                                  گنه تو بی گناهی

                                  بی گناه غرق گناهم